پوریا رضاتبار بالانقیبی

غمِ عارفانه‌ام این است که در میانِ همه، هیچ‌کس را ندارم.

تنهایی‌ام مثل یک آینه‌ی شکسته است که تصویرِ من را تکه‌تکه کرده.

با هر قدمی که برمی‌دارم، صدای استرسِ تنهایی‌ام بلندتر می‌شود.

عشقِ من به تنهایی، مثل یک دریا طوفانی است که هیچ کشتی‌ای در آن نیست.

🍃اَلــلــّهُمــَ

       🍃صــَلــَّ

            🍃عــَلــیــ

                🍃مــُحــَمــَّدٍ 

                   🍃وَآلــِ

                     🍃  مــُحــَمــَّد

                      🍃وَعــَجــِّلــ

                     🍃فــَرَجــَهُمــ

                  🍃وَ اَهلــِڪــ

              🍃عــَدُوَّهُمــ...

         🍃 اَلــلــّهُــــمــَّ

     🍃عــَجـــِّل لــِوَلــیــِّڪــَ

🍃الــفــَـرَج

╭─━━━━━─╯   کلیک کنیـב ╰─━━━━━─╮

با غمِ خودم مثل یک هم‌خانه‌ی همیشگی زندگی می‌کنم که هرگز نمی‌رود.

عاشقانه‌ترین دردِ من، این است که حتی در خواب هم تنها هستم.

 استرسِ این که هیچ‌کس مرا درک نمی‌کند، مثل یک زنجیرِ نامرئی دور گردنم است.

غمِ تنهایی‌ام آنقدر عمیق است که دریاها هم از آن ترس دارند.

پدر یعنی ستونِ بی‌ادعا؛ همان امنیتِ خاموش که وقتی نیست، تازه می‌فهمی چه‌قدر نفسِ خانه به او بند بود.  گاهی قوی‌ترین آدمِ زندگی‌ات، همان کسی‌ست که دردش را قورت می‌دهد تا تو لبخند بزنی.  جای پدر که خالی شود، دنیا شلوغ‌تر می‌شود و دل بی‌پناه‌تر.  

پدر رفتن بلد نیست؛ فقط یاد می‌دهد چگونه دوام بیاوری. 

دلتنگیِ پدر، یک غمِ بالغ است؛ آرام، عمیق، بی‌انتها.  

پدر اگر کم حرف است، یعنی عشقش را با «بودن» تعریف کرده نه با گفتن

هیچ موفقیتی شبیه نگاهِ راضیِ پدر نیست؛ حتی اگر دیر برسد. پدر را از دست که بدهی، بخشی از زمان برای همیشه ساکت می‌شود.

╭─━━━━━─╯   کلیک کنیـב ╰─━━━━━─╮

╭─━━━━━─╯   کلیک کنیـב ╰─━━━━━─╮

╭─━━━━━─╯   کلیک کنیـב ╰─━━━━━─╮

╭─━━━━━─╯   کلیک کنیـב ╰─━━━━━─╮

╭─━━━━━─╯   کلیک کنیـב ╰─━━━━━─╮