پوریا رضاتبار بالانقیبی

پدر یعنی ستونِ بی‌ادعا؛ همان امنیتِ خاموش که وقتی نیست، تازه می‌فهمی چه‌قدر نفسِ خانه به او بند بود.  گاهی قوی‌ترین آدمِ زندگی‌ات، همان کسی‌ست که دردش را قورت می‌دهد تا تو لبخند بزنی.  جای پدر که خالی شود، دنیا شلوغ‌تر می‌شود و دل بی‌پناه‌تر.  

پدر رفتن بلد نیست؛ فقط یاد می‌دهد چگونه دوام بیاوری. 

دلتنگیِ پدر، یک غمِ بالغ است؛ آرام، عمیق، بی‌انتها.  

پدر اگر کم حرف است، یعنی عشقش را با «بودن» تعریف کرده نه با گفتن

هیچ موفقیتی شبیه نگاهِ راضیِ پدر نیست؛ حتی اگر دیر برسد. پدر را از دست که بدهی، بخشی از زمان برای همیشه ساکت می‌شود.

╭─━━━━━─╯   کلیک کنیـב ╰─━━━━━─╮

╭─━━━━━─╯   کلیک کنیـב ╰─━━━━━─╮

╭─━━━━━─╯   کلیک کنیـב ╰─━━━━━─╮

╭─━━━━━─╯   کلیک کنیـב ╰─━━━━━─╮

╭─━━━━━─╯   کلیک کنیـב ╰─━━━━━─╮

پدرم، ستون محکم زندگیم، دستی که همیشه بر شانه‌ام بود، چشمانی پر از عشق و فداکاری بی‌پایان. تو قهرمان خاموشی، بابا

My father, the strong pillar of my life, the hand that always had on my shoulder, eyes full of endless love and sacrifice. You are the hero of silence, Dad

♾️ - 1400

♾️ - 2021

╭─━━━━━─╯   کلیک کنیـב ╰─━━━━━─╮