پوریا رضاتبار بالانقیبی

شرمت باد ای دستی که، بد بودی بدتر کردی
هم بغض معصومت را، نشکفته پرپر کردی

ننگت باد ای دست من، ای هرزه گرد بی نبض
آن سرسپرده ات را، بی یار و یاور کردی
ای تکیه داده بر من، ای سرسپرده بانو
با این نادرویشی ها، آخر چرا سر کردی

سربرده در گریبان، بی خودتر از همیشه
حیفت نهایتی که، با من برابر کردی

دستی با این بی رحمی، دیگر بریده بهتر
بر من فرود آر اینک، بغضی که خنجر کردی

زهر این نفرین نامه، جای خون در من جاری
این آخرین شعرم را، پیش از من از بر کردی

زجری همیشه بهتر، با من ترحم هرگز
 

شهیار قنبری 

ملتی افتاده و زار و زبون
گرگِ بیرون دارد و گرگِ درون
حلقه حلقه گرگ، پیرامون ما
سیرشان هرگز نسازد خون ما
گر چنین بر ما بزرگی می‌کنند
بره می‌بینند و گرگی می‌کنند

گفت دانایی که گرگی خیره سر
هست پنهان در نهادِ هر بشر
لاجرم جاری‌ست پیکاری ستُرگ
روز و شب، مابین این انسان و گرگ

زور بازو چاره‌ی این گرگ نیست
صاحبِ اندیشه داند چاره چیست
ای بسا انسان رنجورِ پریش
سخت پیچیده گلوی گرگِ خویش

هر که با گرگش مدارا می‌کند
خلق و خوی گرگ پیدا می‌کند

مردمان گر یکدگر را می‌دَرند
گرگ‌هاشان رهنما و رهبرند
آن ستمکاران که با هم محرمند
گرگ‌هاشان آشنایان همند

در جوانی جان گرگت را بگیر
وای اگر این گرگ گردد با تو پیر
روز پیری گرچه باشی همچو شیر
ناتوانی در مصاف گرگ پیر

هر که گرگش دراندازد به خاک
رفته‌رفته می‌شود انسان پاک
وان که از گرگش خورد هردم شکست
گرچه انسان می‌نُماید گرگ هست

گرگ‌ها همراه و
انسان ها غریب
با که باید گفت
این حال عجیب؟!

فریدون مشیری

گرگ به معنای نفس انسان می باشد